Szpitalne życie

 No więc ten tego tak.

Nowy szpital bardzo fajny i w ogóle ah, oh. Szef normalny, bez oznak choroby ordynatorskiej. Jedynie niektóre koleżanki sprawiają wrażenie jakby bały się własnego cienia i nie odpowiadają nawet na "dzień dobry". 

 Na pierwszy ogień trafił mi się pacjent z pękniętym wrzodem żołądka. Sprawę komplikowała nieco znaczna otyłość pacjenta (BMI dobijające do 50kg/m2). Jak się okazało pacjent od dawna wiedział, że ma chorobę wrzodową wymagającą leczenia, miał nawet skierowanie do szpitala na oddział gastroenterologii. Do szpitala wybierał się przez ponad rok i w końcu się na oddział nie położył - stwierdził, że jedzenie IPP w zupełności mu wystarczy.                             Skończyło się na trwającej prawie 7h operacji resekcyjnej i wywiezieniem na OIT.

 Przypomniał mi się pacjent, który przez blisko 2 lata wybierał się do nefrologa z powodu białkomoczu. W międzyczasie ostro sobie poimprezował i dorobił się uogólnionych obrzęków. Glomerulopatia (choroba kłębuszków nerkowych) powoli zżerała mu nerki. Wylądował w końcu na ostrej dializie z powodu masywnego przewodnienia. Dializował się w sumie 3 lata, potem go przeszczepili. 

 Miałem założyć dojście centralne jednemu z pacjentów. Wszystko już przygotowane, a pacjenta jak nie było tak nie ma. Okazało się, że pacjent znikł i nie wiadomo gdzie jest. Znaleziono go jednak chwilę potem - z paczką papierosów i torbą z McRzyga z pięcioma hamburgerami w środku. Jak się potem okazało pacjenci z sali nastraszyli go, że po założeniu wkłucia nie będzie mógł nic jeść i będziemy go żywić "dożylną paciają".