Szpitalne życie

brawo pani Krysia :D

Krysia rządzi :DDD.

ps. Notki ze "starego szpitala" też ;)
(To chyba w tym szitalu grasuje Pokemon? )

Pozdrawiam - e.

Bardzo ciekawy artykulik:
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,95190,6991319,Prywatyzacja_szpitali__czyli_co_nam_grozi.html

U nas jeden pacjent przyniósł raz zawinięte w skierowanie swój stolec :).
Skierowanie było rzecz jasna o tytule " kał na krew utajoną" więc skoro tak to on przyniósł zgodnie ze skierowaniem.

Było przy tum KUPA śmiechu :)))))

Bardzo ciekawy i inresujacy blog :) wlasnie zakonczylem czytanie ostatniej strony (a raczej pierwszej strony, bo czytalem od konca :P) i stwierdzam, ze bardzo dobra lektura, zeby poznac zycie szpitalne i choc troche panujace warnuki w szpitalu od tej medycznej strony. za jakis czas bede mial okazje sie przekonac jak to jest.
pozdrowienia dla autora i oby tak dalej :)

KORDIALNIE, Z TEGO ŚWIATA - 2

Wszczepiłem sobie profilaktycznie stent taka teraz moda. Wyrób ten, z importowanego polichlorku winylu, pełnoprzepływowy, wylosowałem jako drugą nagrodę za zakup w hipermarkecie tuzina puszek konserwy wieprzowej o apetycznej nazwie Sadełko pikantne turystyczne.
Wspomnę, że główną nagrodą był stent blaszany, wprawdzie całkowicie krajowy, lecz ze stali nierdzewnej i z dołączonym doń dwutygodniowym pobytem w sanatorium nałęczowskim, blisko punktu skupu metali wartościowych. Do losowania nagrody upoważniało nabycie trzech tuzinów konserw.

Najpierw musiałem oddać naczynia obwodowe do przeczyszczenia. Nie był to zabieg przyjemny, ponieważ po podłączeniu mnie do aparatury ssącej okazało się, że główna ssawka sama wymaga kompleksowego odetkania. Mechanik bezskutecznie uruchamiał kolejne procedury zastępcze, w końcu machnął ręką i udał się do toalety. Po niedługim czasie powrócił z gumowym przepychaczem. Przecierał go uważnie rękawem kitla. W miejscu, gdzie dobył aortę na wierzch, zmontował przy użyciu śrub hydraulicznych system lejków, stosując coraz to większe przekroje. Do ostatniego precyzyjnie przyłożył przepychacz. Nabrał powietrza w płuca i stęknął. Potem zaczął przepychać. Poczułem łaskotki w środku. Nie mogłem się powstrzymać zachichotałem. Po dobrej minucie zziajany zaprzestał czynu. Jął się z czymś mocować. Po kolejnej chwili z niemym wyrzutem, wyrazem niesmaku na twarzy podsunął mi pod oczy pędzel. Trzonek nieco zbutwiał, jednakże sama szczeć była wciąż całkiem przyzwoita. W takim właśnie stanie pędzel ten widziałem kiedyś, zaaferowany procesem twórczym, po raz ostatni, tuż przed zagubieniem. No, może odrobinę nadżarły go mole.
Po zainstalowaniu nagrody zostałem umieszczony na oddziale intensywnej życzliwości medycznej, żeby ochłonąć, nacieszyć się pędzlem. Przez pomyłkę, a może z nadgorliwości, w kącie sali naprzeciw mnie umieszczono jakiegoś pogodnego typka w kufajce, walonkach i z łopatą u nogi. Patrząc mi nieprzerwanie w oczy, uśmiechał się przymilnie i przebierał niecierpliwie kończynami. Z ostrza łopaty spadały na podłogę pełne optymizmu drobinki zeschłego piachu. Na wszelki wypadek jedno oko miałem stale otwarte.
* * *
Od czasu do czasu chodzę na wizyty kontrolne. Przed tygodniem przy rejestrze dyżurowała nowa pielęgniarka. Miała po raz pierwszy obsłużyć elektrokardiograf. Coś na mnie źle podłączyła, wywołała spięcie, prąd ją kopnął. Poczułem się niczym mufa na słupie, której fazy wypowiedziały posłuszeństwo i się rozbiegły. Było mi wszystko jedno, czy noc jest, czy dzień.
- O, jaki tym razem zgrabny wykresik! ucieszyła się. Linia całkiem, całkiem śliczniutka, coraz prostsza. Widzi pan? Przecież mówiłam, że trzeba być dobrej myśli.
Gdy przyszedłem dziś na wizytę, elektrokardiograf wciąż nie działał.
- Nie szkodzi, mamy podpisaną umowę na wzajemne świadczenie usług w sytuacjach awaryjnych z sąsiednią instytucją. U nich jest sprawna instalacja, bez przeciążeń, rzadko wykorzystywana, w celach doświadczalnych jedynie. Niestety, o ochotników trudno, wycwanili się, honorarium żądają, a stawki za epizod coraz wyższe. Żądaniom końca nie widać! Takie czasy! To jest zlecenie na pana, proszę uprzejmie, pan pójdzie z tym papierkiem... Niedaleko, na końcu ulicy, taki dom za wysokim murem.
- Przecież to więzienie!
- Właśnie mówię. U nas jest kanapka wysłużona, niewygodna. Trzeba się kłaść i aparatura stale nawala, skaranie boskie, tydzień temu spędził pan u nas bitą godziną, pamięta pan? A tam na siedząco, pełen komfort, krzesełko niezawodne, bezawaryjne. Mają własny generator prądu, więc zostanie pan obsłużony w mgnieniu oka.

Czuję się świetnie. Nie przemęczam się, w ogrodzie piłując uschłe konary, kosząc i grabiąc trawy, zieleni wilgoci nie skąpiąc. Stosuję się, chcąc nie chcąc, do wszelkich zaleceń lekarzy fantastów.
Pocieszam się szprotką chudą, kefirkiem cienkim.

Morfeuszu, czekam na kolejne historie ze szpitala, a tu pusto :(

Masz świetnego bloga, dzięki temu że masz talent do pisania o ciekawych historiach. tylko można pogratulować :).

przepraszam, ze się do Ciebie z tym zwracam ale czy mógłbyś mi powiedziec jaki jest normalny poziom żelaza, u zdrowego człowieka. to sie liczy w jakichś mikromolach?

@labellefille - wrzuć w google: "poziom żelaza człowieka" - zdaje się że już pierwszy link zawiera odpowiedź na Twoje pytanie.... :PPPPP

Ale kosmos!

A tu nie widzisz pacjenta?

Witam,
chciałabym przedrukować fragmenty Pańskiego bloga.
Bardzo proszę o kontakt
greenn@gazeta.pl

Przyszłam się przywitać:) Znalazłam w Newsweeku artykuł i Twój adres.
Jako że mam bzika na punkcie lekarzy, zaczynam czytać Ciebie:))

Pozdrawiam!

Zaczyna się na stronie 108. Moje gratulacje:)

hmm chybamusze zaczac czytac newsweeka skoro tam takie rzeczy pisza:P

a czy w sieci jest ten artykuł? proszę o linka

Czyżby koniec bloga z powodu publikacji papierowej gazeciory ?? EJ.

samo życie

ja również zaczęłam czytać twój blog po artykule w newsweeku :) piszesz świetnie i tak mnie to wciągnęło, że przeczytałam całość w dwa dni. chcę jeszcze a ty już dwa tygodnie milczysz :(

Bo obraził się na nas, że nic sensownego nie potrafimy powiedzieć.

Słuchajcie, a może Morfeusza zmogło jakieś paskudztwo? miał przecież problemy ze zdrowiem. I teraz trafił w łapska kolegów po fachu? Co prawda jak dopadłam Jego blog to zarwałam trzy dni na czytaniu - oczka czerwone, rodzina na mrożonej pizzy, głupawe chichoty w chwilach kiedy coś mi się przypominało np przy myciu zębów.... Drogi Morfeuszu, pisz proszę :)

Morfeusz nie pozwól nam czekać ani dnia dłużej ...

a w którym numerze był ten artykuł o Morfeuszu? Chętnie sobie poczytam.

Morfi, kiedy skrobniesz coś nowego? codziennie tu wchodzę, żeby sobie poczytać,a tu od 3 tygodni nic!!!:) masz tyle pracy czy jak?
p.s. Gratuluję! masz niezły talent pisarski,blog świetny,był dobrym oderwaniem się od anatomii;P Pozdrawiam!

eeeech, zapomniał o nas, jak nic.... :(