Szpitalne życie

Dlaczego nie dajecie soli fizjologicznej w kroplówce? Jako placebo ;)

"Nie rozumiem, czemu wolisz jak żul Cię obżyguje?"

Pewnie dlatego ze po tym mozna sie umyc i jechac dalej

Zrobiliście wszystko, co w takiej sytuacji można było zrobić - i tylko to się liczy.

Moja mama, pielęgniarka, pod koniec pracy zawodowej miała propozycję kursu opieki paliatywnej. Zrezygnowała jednak, bo bała się, że tego nie wytrzyma - zawsze bardzo się wszystkim przejmowała.

Dlaczego krytykujecie Morfeusza? Każdy ma prawo do przeżywania emocji i mówienia o swoim dyskomforcie. Jestem pewien, że zrobil wszytko dla umierającego Pana. Dzięki za wpis - nie zawsze musi być plotkarsko i śmiesznie.

demota zrobilem :P
img411.imageshack.us/img411/5149/empatia.jpg

...

Daj się przytulić:)

pozwól mi (....) trafić na współczującego lekarza w tych ostatnich chwilach....

Wlasnie tego sie boje.
Nie tego ze nie dam rady z nauka na studiach , tylko ze je skoncze i bede musiala sie codziennie mierzyc z czyms takim.
I wiem ze za kazdym razem bedzie mnie to tak samo mocno ruszac ;/

znieczulenie.org.pl

Wydaje mi się, że na portal i ogólnie całą inicjatywę warto zwrócić uwagę :)




I tak czuję się trochę jak spamer... ;]

Niezwiązane z tematem, ale myślę że warto zobaczyć :D :
www.youtube.com/watch?v=mL1WZGHkUFE&feature=related

Napisy w menu w prawym dolnym rogu ;)

Wolę upierdliwe pacjentki niż reanimacje na stole i tragedie całych rodzin.
Zwłaszcza ostatnio.

Świetny wpis - przypomniałeś wszystkim, że w medycynie liczy się nie tylko "hura, jesteś wyleczony", ale także pomaganie ludziom, którym tak w zasadzie pomóc już nie można. Swego czasu pewien znajomy onkolog mówił o tym, jak ważna jest opieka paliatywna, bo pozwala odejść z godnością.

Ech... Tylko na tyle mnie stać, ale to pewnie typowa reakcja pod Twoimi wpisami, więc zamilknę już. Po co dokładać ciężkiego powietrza z dwutlenkiem węgla;)

@kokain - moim zdaniem spora część osob czytających tego bloga nie wie i nie zdaje sobie sprawy *dlaczego* ta notka Morfeusza jest napisana tak a nie inaczej - zresztą jak i wiele innych - bez wyrazu, bezemocjonalnie, trochę na sztywno ze specyficznym oddzieleniem się od wydarzeń, w których się bierze udział... Tym osobom, które nie wiedzą dlaczego tak jest, polecam przejrzenie całego bloga, a nie tylko jego wybranych czy ostatnich części.

Witam serdecznie! Znalazłam Pańskiego bloga w sieci, poszukując informacji i pomocy Jest Pan kompetentnym specjalistą, Pański blog ma wielu czytelników, dlatego chciałabym poprosić Pana o pomoc w pewnej sprawie. Dosyć nietypowej, ale bardzo dla mnie istotnej.
Kilka miesięcy temu mój ojciec zasłabł za kierownicą, powodując wypadek samochodowy, którego ofiara padło dziecko dziesięcioletni chłopiec, który nie przeżył zderzenia. Ojciec trafił do aresztu. Diagnoza lekarza była następująca niedociśnienie, które spowodowało omdlenie za kółkiem Przez mojego ojca, człowieka chorego, stracił życie mały chłopiec. Najgorsze w tym wszystkim jest to, iż ojciec mój od wielu lat miał objawy choroby nie robił z tym absolutnie nic. Teraz wiemy, iż wszystko wskazywało na niedociśnienie mroczki przed oczami, zimne nogi, ręce, omdlenia, ciągłe zmęczenie i senność, zawroty głowy przy gwałtownych ruchach, podnoszeniu się znad stołu, z łóżka Wielokrotnie wysyłaliśmy ojca do lekarza, on jednak za każdym razem nas zbywał, bagatelizował swój problem. Wymawiał się brakiem czasu, mówił iż każdy jest zmęczony, że widać za szybko wstał z krzesła, że od tego się nie umiera. W grę wchodziła też męska duma ojciec uważał, że pójście do lekarza z zawrotami głowy jest niemęskie, bo przypadłość sama w sobie nie jest męska. Gdy prosiłam po kolejnym zawrocie głowy czy omdleniu, by chociaż przy okazji wspomniał o tym interniście, mawiał, że nie ma zamiaru się pieścić i nie jest hipochondrykiem ani Emilią Korczyńską z jej globus histericus. Sądził, że na niskie ciśnienie wystarczy mu poranna kawa nie rozumiał, że kofeina zadziała tylko na chwilę i nie zlikwiduje jego problemów. Nauczył się chyba z tym żyć i miał rację nie umiera się od niedociśnienia. Nie przewidział jednak, że jego niedociśnienie pozbawi kogoś życia.
Ojciec strasznie przeżył ten wypadek i tę tragedię. Leczy się na niedociśnienie. Bierze też silne antydepresanty. To zdarzenie zdruzgotało nas wszystkich, nie mówiąc o rodzinie dziecka, które zginęło w wypadku, który spowodował ojciec.
Zainteresowałam się statystykami oficjalne mówią, iż zaledwie 1% społeczeństwa cierpi na niedociśnienie. Znalazłam jednak badania, które mówią nawet o 16% - pewnie uwzględniają tych, którzy być może cierpią na niedociśnienie, jednak nie podejmują leczenia. Dlaczego? Być może bagatelizują problem, jak mój ojciec A jednak prawie 900 osób rocznie ginie w wypadkach spowodowanych zasłabnięciem za kierownicą.
Chciałabym w jakiś sposób zwrócić uwagę na ten problem, który jest realny. Ktoś może powiedzieć, że tych 900 osób to mały procent ofiar wypadków. Jednak jest to z drugiej strony aż 900 osób, z których każda była wyjątkowa, miała rodzinę, znajomych, przyjaciół Dlatego zwracam się do Pana o pomoc. Ja sama nie zdziałam nic, gdyby jednak istniała szansa, by napisał Pan o problemie niedociśnienia i jego objawów na swojej stronie Może ktoś, kto ma taki problem, przeczytałby to. Zastanowił się nad tym, czy warto bagatelizować objawy, czy nie lepiej iść do lekarza i uratować w ten sposób siebie lub kogoś innego?
Bardzo proszę o pomoc!
Maria (kontakt: m.szklarska@o2.pl)

Fajny blog, ale nie mam siły czytać o służbie zdrowia, zbyt wiele mi ten syfiasty twór pożarł nerwów, pozdrawiam.