Szpitalne życie

 Rozłazi się obsada OIOMu - jedna pielęgniarka zajszła w ciąż, a dwie uznały, że lepiej im będzie na zachodzie, spakowały manatki i wyjechały. Chętnych na ich miejsce jakoś nie widać więc przedsiębiorczy dyrektor stara się jakoś załatać dziury.

Mówiąc krótko pomysł jest taki, żeby pielęgniarki zastapić ratownikami medycznymi - tymi po szkole i tymi, którzy w szpitalu mają praktyki (wakacyjne i w trakcie nauki w szkole). Argumentacja dyrekcji jest prosta - w innych szpitalach też tak jest, ratownik w razie zatrzymania akcji serca wie co robić i umie włożyć rurę. Niektórzy ratownicy wtórują dyrektorowi, a na zarzut, że nie są przygotowani do czynności pielęgnacyjnych odpowiadają króko - ścielenie łóżka, podcieranie dup i mycie pacjentów nie wymaga wielkiej filozofii.

O tym jak to ratownicy zastępują pielegniarki swego czasu (w 2008 roku) rozpisywał się Dziennik Łódzki. Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych wystosowała pismo, w którym stwierdziła, że tak nie wolno i na tym się w sumie skończyło, a ratownicy w niektórych miejscach pracują na oddziałach do tej pory.

Kolejnym etapem będzie pewnie przeszkolenie salowych, które będą zastępować chirurgów na sali operacyjnej ;)

 Przyjęliśmy pacjenta z krwotokiem z przewodu pokarmowego. Okazało się, że facet ma marskość wątroby, której powikłaniem są między innymi żylaki przełyku, hemoroidy i tzw. caput medusae czyli głowa Meduzy. Mężczyzna miał szansę na przeszczep wątroby ale niestety wrócił do nałogu alkoholowego co dyskwalifikuje go jako biorcę. Stracił sporo krwi - leży na intensywnej terapii. Siedzi przy nim była żona i dwójka dorosłych już dzieci.

Czasami bywa tak, że pacjent jednym ruchem niweczy wysiłek wielu osób (lekarzy, pielęgniarek i reszty personelu medycznego), które opiekowały się chorym. Pamiętam przypadek pacjenta, który miał wypadek samochodowy. Przeszedł kilka operacji, długo leżał na OIOMie. Wiele osób pracowało nad tym aby mógł wrócić do pełni zdrowia. Jakiś czas po wyjściu ze szpitala jechał autem ponad 100km/h w miejscu gdzie było ograniczenie do czterdziestki. Nie zapiął pasów. Uderzył w drzewo i tym razem nie było już kogo ratować.

Pamiętam też pijaka, który systematycznie trafiał do nas z objawami padaczki alkoholowej, która pojawia się po odstawieniu lub ograniczeniu picia alkoholu (nie było go stać na wódkę - przerywał picie do momentu skombinowania kasy na flaszkę). Dawaliśmy mu leki, wyprowadzaliśmy na prostą. Raz nawet próbował leczenia odwykowego ale skapitulował po dwóch tygodniach. Pewnego razu pomoc nadeszła za późno - zmarł podczas jednego z napadów padaczki.

Obecnie naszym "stałym" pacjentem jest dziadek z POChP wypalający codziennie sporą ilość papierosów. Za każdym razem obiecuje nam, że to jego ostatnia wizyta i tym razem na pewno rzuci palenie.

Takie momenty są mocno wkurzające - mówią, że nie można naprawiać świata za wszelką cenę, bo to misja z góry skazana na porażkę. Nie oznacza to, że nie warto próbować.

 W sądzie dalej batalia o spadek po wuju. Kuzynka liczy na połowę udziałów w kancelarii adwokackiej, której właścicielem był wuj. Jej mąż jest prawnikiem więc jej zdaniem należy im się to bardziej niż mnie. Kuzyn (adwokat, pracował z wujem, w ostatniej fazie choroby przejął jego obowiązki), który też dostał połowę nie chce mieć z nią nic wspólnego.

Matka (która przyjechała z mężem i nie wiadomo kiedy ma zamiar wrócić do siebie) od razu wzięła sprawy w swoje ręce - wynajęła jakiegoś hiper, super dobrego adwokata, który obiecał wszystkim się zająć.

Moja rola ogranicza się do bycia dobrym synusiem co wiąże się z jedzeniem śniadań, obiadów i kolacji o stałych porach i wczesnym chodzeniem spać.