Szpitalne życie

 Rozmowa z Krysią via fołn:

(Krysia udziela mi rad odnośnie postepowania z dyrektorem)

- Po co Ci ta ratunkowa?!

(czekam na kolekcje argumentów o obsranych i osikanych żulach śmierdzących wynalazkiem)

- Zrób jakąś dobrą specjalizację, transfuzjologia będzie dobra

- Ja Cię u siebie widzę na kierowniczym stanowisku!

(kopara mi opadła dokumentnie)

 Poważnie zastanawia mnie kondycja psychiczna pana dyrektora. Podejrzewam guza mózgu albo chorobę afektywną dwubiegunową. Pan dyrektor z fazy "obiorę cię ze skóry i zjem" przeszedł do etapu "kocham cię nad życie, tylko ty masz rację". Jest baardzo miły, sadzi mi komplementy jaki to ja jestem profesjonalny i jakie to ja mam osiągnięcia na polu anestezjologii i terapii intensywnej (osiągnięcie naczelne - intensywna terapia kolegów w stanie zgonu poalkoholowego).

Jak chce urlop dostanę od ręki, bo ja się przecież muszę kształcić.

Ciekawe jak na jego zachowanie wpływa fakt, że szpital czeka kontrola, od której zależy jego dalsze być albo nie być :>

Na pediatrii pojawił się nowy rezydent - zdaniem pielęgniarek Ciacho Nie Z Tej Ziemi i w ogóle cud świata.

Pielęgniarki piszczą, lekarki piszczą. Pisk uogólniony. Tylko oddziałowa stwierdziła, że Ciacho ma krzywe nogi i nosi stetoskop jako atrapę, bo nie umie z niego zrobić żadnego użytku.