Szpitalne życie

Bać się śmierci, o szlachetni, jest tym samym co mieć się za mądrego nim nie będąc; gdyż jest to mniemać, że się wie to, czego się nie wie. Nikt nie wie, czy śmierć nie okaże się największym błogosławieństwem dla ludzkiej istoty, a jednak ludzie boją się jej, jak gdyby posiadali niezbitą pewność, że jest największym z nieszczęść. 

Sokrates

 Telefon.

"Z Panem X. jest bardzo źle. Leki nie pomagają". 

Pan X. ma raka. W stadium terminalnym. Staramy ulżyć się jego cierpieniu i pozwolić mu godnie umrzeć. Nie udało nam się mu pomóc więc przynajmniej tyle możemy dla niego zrobić. 

Idę na oddział. Wchodzę na salę pana X. i proszę rodzinę o opuszczenie sali na kilka chwil. Rozmawiam z pacjentem, oglądam badania i zapisuję wyższą dawkę leków przeciwbólowych. 

Po wyjściu z sali atakuje mnie rodzina pytając "ile czasu mu jeszcze zostało?". Odpowiadam zgodnie z prawdą, że bardzo niewiele. Zwykle słyszę wtedy od rodziny odpowiedzi typu: "Ale siostra przyleciała ze Stanów i musi z ojcem porozmawiać", "brat jest z ojcem skonfliktowany musza się pogodzić".

Zawsze zastanawiam się dlaczego nie można było zrobić tego wcześniej. Co czuje syn/córka, który nie zdążył i nie powiedział ojcu/matce, że kocha i nie ma żalu za to co stało się X lat temu. 

Pan X. prosi księdza. Dzwonię, proszę o szybkie przybycie. 

Ksiądz przyjeżdża, udziela panu X. ostatniego sakramentu. 

Pan X. umiera. Dyskretnie daję znam księdzu - wychodzimy z sali. To chwila dla rodziny.

Zapraszam księdza do dyżurki, robię mocną kawę. Milczymy długą chwilę. Nagle ksiądz pyta: "kto tym razem nie zdążył?". Kolejny raz zastanawiam się dlaczego takie rzeczy zostawia się na ostatnią chwilę.

***

O pewnych rzeczach nie piszę się i nie mówi - są tabu, o którym ludzie boją się rozmawiać. Uważają, że to ich nie dotyczy, nigdy nie dotknie ich rodziny bezpośrednio. 

Dlatego właśnie o tym napisałem.