Szpitalne życie

 Łodka płynie Księżyc świeci, trójgraniasty groszek leci (wtajemniczeni wiedzą o co chodzi). 

Tym razem Księżyc owszem świecił, ale trójgraniasty groszek został zastąpiony wazonem. Dosłownie. Mąż wrócił zawiany z pracy, żona się lekko zdenerwowała i zaczęła rzucać w męża różnymi przedmiotami. Skończyło się rozwaloną głową i szyciem na SORze. 

 Podsłuchałem rozmowę dwóch naszych stałych bywalczyń pani J. i pani B.

J: a co tym razem się stało pani B.?

B: mam nadczynność tarczycy. 

J: a skąd pani wie?

B: od pana z bloku obok. Wyszłam do piaskownicy z wnukiem i pan Stasio wyszedł z wnuczką. On ma nadczynność i ma takie same objawy jak ja. 

Pamiętam pewną panią, która zdobywała wiedzę na temat rozmaitych chorób podczas wyprowadzania swojego jamnika na spacerek. Spotykała wtedy w parku innych włascicieli czworonogów i dyskutowali sobie na temat tego na co to oni nie są chorzy. 

Kiedyś podsłuchałem podobną rozmowę, w której jedna pani narzekała na dyspozytora z pogotowia, który nie chciał wysłać do niej karetki. Druga pani przeprowadziła więc krótkie szkolenie na temat tego jak oszukać dyspozytora i jakie objawy symulować aby karetka jednak przyjechała. Z tego co podsłuchałem najlepiej jest zgłaszać ból zamostkowy i odpowiednio jęczeć. Dodatkowo punktowane są hasłą: "prawie oślepłam" i "nie mogę normalnie oddychać". 

 Odnośnie dyspozytorów. Wcześniej pracowałem w szpitalu w miejscowości X. Mieliśmy tam dyspozytorkę, która wysyłała karetki praktycznie do wszystkiego. W dodatku nie pomyślała o tym, że warto jest wypytać osobę dzwoniącą o objawy jakie ma poszkodowany. 

Pewnego dnia mieliśmy wezwanie pt: "pacjentka mówi, że umiera. Nie wiem co jest jedźcie, zobaczcie". 

Zajeżdżamy na miejsce, wchodzimy do mieszkania. Pacjentka leży na łóżku i krzyczy, że dzisiaj na pewno umrze, a wszystko przez jej wyrodne dzieci. Pytam więc syna pacjentki: "długo już mamusia umiera?". Synuś na to, że w zasadzie to już 10 lat, ale dzisiaj chyba już tak na serio. Mamusia miała wzdęcie po tym jak jej córeczka ugotowała suty obiadek. Bynajmniej nie rozerwało jej od środka i nie umarła. 

 Pacjenci przychodzą na SOR, bo nie chce im się czekać u rodzinnego, ewentualnie chcą zrobić od ręki badania, na które rodzinny nie chce wystawić im skierowania. Nie zdają sobie sprawy, że takie postępowanie jest bezsensowne i niekiedy wręcz niebezpieczne. 

Jeśli trafia nam się pacjent z wysokim ciśnieniem bez innych objawów, kóry w dodatku leczy się na nadciśnienie od lat to po badaniu dostanie leki obniżające ciśnienie i zostanie skierowany do lekarza rodzinnego. Ustawienie leczenia nadciśnienia na dłuższy okres to rola lekarza pierwszego kontaktu a nie SORu. SOr to pomoc doraźna - brakuje tu ciągłości leczenia. 

W najgorszym wypadku pacjent weźmie w domku np. Betaloc*, pójdzie na SOR, nie przyzna się, że coś brał i dostanie Metocard*. Potem ciśnienie mu spadnie na łeb, na szyję i wyląduje na kardiologii. Betaloc i Metocard zawierają tą samą substancję czynną.

Bardzo często pacjenci pod pozorem skoku ciśnienia albo cukru przychodzą na SOR licząc, że ustawimy im długotrwałe leczenie. Do rodzinnego nie pójdą, bo "co mi ten rodzinny pomoże". Pomoże bardziej niż lekarz na SORze. Może ustawić długotrwałe leczenie, bo ma możliwość jego kontroli. My takiej możliwości nie mamy.

Przydałaby się kampania medialna nt. tego po co tak właściwie są SORy i z czym nie warto na nie iść.