Szpitalne życie

 Zabrałem się za porządkowanie Pudła. W Pudle są różne takie tam skarby, które leżą w nim od czasów faraonów i tak sobie leżą i leżą i... zbierają kurz.

W Pudle znalazłem kilka skarbów. Między innymi kości - to jeszcze z czasów pracy w zakładzie anatomii pewnej uczelni. Niektóre mają jeszcze w dołach, bruzdach itp. rzeczach ślady plasteliny (przymocowywało się za jej pomocą szpilki na zaliczeniu praktycznym). Nad preparatami z zakładu można było tylko płakać i zgrzytać zębami. Mieliśmy dziurawe łopatki rozpadające się ze starości, kręgi z ułamanymi wyrostkami. Niektóre preparaty mokre były mocno zmasakrowane przez studentów - w czasie ćwiczeń, gdy asystent nie widział wyrywali niektóre rzeczy aby nie mieć ich potem na szpilkach.

Do tego jeszcze wszędobylski smród formaliny. Niektórzy studenci mieli problemy z oczami (zaczerwienienie, łzawienie, szczypanie) i na ćwiczeniach nosili takie śmieszne gogle. Wyglądali jak UFOki rodem z filmów s-f.

 Atmosfera na zakładzie - ogólnie mówiąc specyficzna. Obok starych wyjadaczy pracujących po 10-20 lat ludzie świeżo po studiach (będący wychowankami wspomnianych wyżej weteranów), którzy przyszli coby sobie do nędznej rezydenckiej pensji dorobić. Rotacje personelu były spore - co roku wymianie ulegała spora część kadry. Jedni odchodzili, bo znaleźli lepiej płatną fuchę, inni mieli po prostu dość smrodu i mało twórczej pracy (prawdę mówiąc bycie asystentem w tym zakładzie niektóre osoby traktowały jako rodzaj kary). Starsi trzymali się razem - pili zazwyczaj kawę w kanciapie. Młodzi integrowali się "na papierosku".

 Gdzieś tam na boku byli biedni studenci pierwszego roku bojący się w zasadzie wszystkiego. Niektórzy recytowali Bochenka jak katarynki, a i tak mieli problem z zaliczeniem kolokwiów i egzaminu, bo odpadali na szpilkach albo kompletnie nie rozumieli tego co piszą.

 Stare dzieje - ino mi się po nich kości zostały, które dostałem od pewnej asystentki, która odchodziła na emeryturę.

 W hospitalu mamy alkoholika, który ma potężne wrzody w żołądku i dwunastnicy. Wszyscy zastanawiają się ile lat je hodował. Trafił do nas z powodu masowego krwawienie z przewodu pokarmowego (jak mówił jego kolega menel: "chlustał górą jak fontanna"). Chirurgom udało się jakoś zatamować krwawienie. Jeśli nie będzie poprawy wyślemy go do Super Hiper Wypaśnego Hospitala na BSZ (bardzo skomplikowany zabieg).

 Najnowszą pacjentką jest babcia, która niedawno przeszła wycięcie pęcherzyka żółciowego. Pobyt w szpitalu i operację powetowała sobie sutą i bogatą w różnego rodzaju tłuszcze dietą. Skończyło się na "O Jezu Jezu jak boli" i pobycie w szpitalu. Próbowała nam wmówić, że to nie jej wina tylko lekarzy, bo źle ją zoperowali.

 Na dyżurze SORowym mieliśmy kilku panów co to się pobili dla rozrywki (tak przynajmniej twierdzili chóralnie jak zapytaliśmy o co poszło). Jednemu trzeba było wyciągać z ręki kawałki szkła. Reszta to rozcięcia, siniaki i zwichnięcia. Niektóre repozycje załatwiliśmy sami z kolegą ratunkowym przy pomocy pielęgniarki anestezjologicznej. Reszta okazała się wyższą szkołą jazdy i wylądowała na ortopedii.

 Przywieźli nam 65 latka z bliżej niezidentyfikowanym zaburzeniem akcji serca. Zrobiliśmy EKG i tak je oglądamy i oglądamy i oglądamy. Kapitulacja. Dzwonimy na kardiologię. Przyszedł jeden doktor - ogląda, ogląda i nic. Zadzwonił po drugiego kolegę - powtórka z rozrywki. Decyzja - wzywamy ordynatora.

Ordynator przyszedł popatrzył na pacjenta i rzecze: "on ma to i to". Pytamy go skąd wiedział, że to akurat to zaburzenie a nie inne.

Odpowiedź: "to mój stały pacjent".