Szpitalne życie

 Święta.

 Mąż rozwieszał lampki świąteczne na suficie, bo żona kazała. Na dole bawi się kot i pies. Bawią się, bawią i łuup. Pan ślubny spada na ziemie. Żona krzyczy przeraźliwie (bynajmniej nie ze strachu o męża - za godzinę przychodzą goście, a tu lampki nie rozwieszone). Ukochany trafia do szpitala. Połamał się biedaczek. Wzięliśmy go na blok gdzie ortopedzi poskładali go jakoś do kupy. Miał potem odwiedziny sporej części rodziny (salowa: "znowu mnie błota nanieśli").

 Ominęła mnie Wigilia oddziałowa ;) Danuta stwierdziła, że sieję dywersję światopoglądową i mam być i głupio się do wszystkich uśmiechać jak koń na targu. Na szczęscie przywieźli nam cały kontyngent świeżych pacjentów i z całej imprezy wyszło generalnie mówiąc wielkie nic. W dyżurce ktoś włączył kolędy w wykonaniu Krzysia Krawczyka i Mazowsza. wywołało to dyskusje wśród stałych pacjentek SORu - kiedyś w święta w TiVi wylazło Mazowsze zawyło kolędę i było super. Dzisiaj zamiast Mazowsza (i Krzysia Krawczyka) są jakieś wygibańce i kolendy w stylu rockowym. "A przecież to szataniści są" - rzekła pani Hela podsumowując długie naukowe wywody na temat.

 Pogotowie przywiozło nam pacjenta z bólem brzucha. Ponoć siłą musieli go odciągać od stołu. Pacjent cały ociekający tłuszczem i okrąglutki niczym choinkowa bombka. Chciał, żeby mu podać coś na ten ból brzucha. Stwierdził, że musi koniecznie wrócić na kolację wigilijną, bo "zaraz teściowa poda karpia i pierogi i mi wszystko wyjedzą". Po badaniach okazało się, że jednak nie wróci - zapalenie wyrostka robaczkowego. Trafił na stół gdzie stał się źródłem niezłych przebojów - były problemy z intubacją ze względu na pełny żołądek i nieciekawą budowę ciała ( po otwarciu buzi nic nie widać). Skończyło się intubacją do przełyku i wezwaniem odsieczy. W końcu udało nam się wsadzić rurę tam gdzie trzeba.  Pacjenci z pełnym żołądkiem są niebezpieczni - może dojść do przedostania się treści żołądka do płuc. Ma ona kwaśne pH (kwas solny) i powoduje uszkodzenie błony pęcherzyków płucnych. Poza tym dochodzi do skurczu i obrzęku drzewa oskrzelowego. Spustoszenia dokonane przez kwas solny mają charakter nieodwracalny - nawet jeśli pacjenta uda się uratować. Z uwagi na to wszystko pacjenci przed operacją są zobowiązani do diety przed zabiegiem. Podjadając po kryjomu szkodzą sami sobie nie zdając sobie z tego nawet sprawy. Oczywiście znieczulamy pacjentów z pełnym żołądkiem (niektórych operacji nie da się przesunąć do czasu aż żołądek się opróżni) - stosujemy wtedy leki podwyższające pH żołądka, przyspieszające jego opróżnianie i zwiększające napięcie dolnego zwieracza przełyku (dzięki niemu kwaśna treść żołądkowa nie trafia do przełyku i jamy ustnej).

 Mąż przywiózł żonę w ciąży z krwawieniem z dróg rodnych. Okazało się, że pacjentka ma łożysko przodujące (czyli takie, które zasłania ujście szyjki macicy). Pojechała migiem na ginekologię z obstawą w postaci lekarza i położnej. Jak się potem okazało urodziła zdrowego chłopca drogą pochwową. Mieliśmy jeszcze kilka rodzących w tym jedną z położenia pośladkowego. Też urodziła pochwowo przy pomocy pana Ordynatora. Mamusie sprezentowały mężom i reszcie rodziny mały, krzyczący prezent pod choinkę.

 Przywieźli nam pacjenta. Na karcie widnieją "problemy z ciśnieniem". Patrzę na rubrykę z podanymi lekami: ebrantil i dopamina (ebrantil obniża ciśnienie, jest stosowany często w nadciśnieniu opornym na inne leki; dopamina natomiast podwyższa ciśnienie krwi) i to w jednej strzykawce. Pacjent poleżał, zrobiliśmy mu EKG, dostał leki i poleżał trochę na obserwacyjnej.

 Mieliśmy też pacjenta z niemiarowym rytmem serca. EKG zrobione, siedzimy oglądamy i nic. Nie wiadomo. Zona zaoferowała, że pobiegnie i przyniesie stare EKGi i dokumentację szpitalną. Może na jej podstawie coś uda nam się wydumać. Zastanawialiśmy się już nad podaniem mu amiodaronu. Tymczasem zrobił się niestabilny, dostał batem z pastucha (znaczy się wykonaliśmy kardiowersję) i po tym jak żona doniosła dokumentację wszystko było jasne. No a wtedy to wszystkie mądre i każdy krzyczał "ja wiedziałem, że to będzie to".

 Pacjentów z ością w gardle i innych częsciach ciała było jak zwykle sporo. Laryngoskopy i gastroskop poszły w ruch i jakoś udało się to wszystko z przepastnych ciał ludzkich powyjmować.

 Przejedzonych też była cała armia. Wśród licznych jęków i stęków można było wyłowić kilka ciekawych rozmów:

Pacjent: ile jeszcze mam czekać?  Jezu jak boli!

Żona pacjenta: czego tyle żarłeś jak świnia? Bóg Cie pokarał.

Pacjent: bo mi szwagier dania podkradał

Niektórzy urządzili się tak na własne życzenie - jeśli ktoś ma usunięty woreczek żółciowy albo zdiagnozowane wrzody powinien zachować dietę nawet w Święta. Tymczasem niektórzy jedzą wszystko co popadnie w ilościach hurtowych (materiał zapasowy gromadzą jakby ich na Sybir wywieźć mieli) a potem jęczą i pierdzą niczym orkiestra symfoniczna. Jeden pacjent jak puścił bąka w gabinecie to potem dobre 20 minut trzeba było wietrzyć.

 Mieliśmy też księdza, który sobie bark zwichnął. Tego załatwiliśmy na szybko - repozycja na sali operacyjnej SORu, zdjęcia kontrolne i po krzyku.

 Dzieci, które wkładały sobie fragmenty prezentów do różnych otworów ciała też obrodziły licznie. Na szczęście laryngologia przybyła z odsieczą i jakoś to w końcu poszło.

 Chciałem choć trochę pospać z moim współzesłańcem ale niestety nie dało rady. Nie chodzi nawet o to, że nas dwóch a łóżko wąskie. Po prostu co pięć minut zaglądała pielęgniarka z pytaniem typu "pana X ciągle boli brzuch, mogę mu dać lek Y?".

Na operacyjnej tymczasem pielęgniarki chciały się buntować. Niektórym (dokładniej mówiąc trzem), co to niedawno pomostówki skończyły i teraz są magistrami chyba w głowach się poprzewracało. Nagle okazało się, że są przeznaczone do celów wyższych niż czyszczenie i sterylizowanie narzędzi. Pielęgniarkami "brudnymi" też nie będą, bo przecież nie do tego je szkolono. Cały ten bunt oddziałowa zakończyła w jakieś pięć minut krótką acz treściwą przemową zakończoną magicznymi słowami "bez dyskusji". Buntowniczki dalej robią to co robiły bez najmniejszego szemrania - nieliczni sa w stanie wyjść żywo z dywanika u pani Oddziałowej (jednej się udało ale z tego szoku została śwadkiem Jehowy).